Ref.: Panie dobry jak chleb,
bądź uwielbiony od swego Kościoła.
Bo Tyś do końca nas umiłował,
do końca nas umiłował.
1. Tyś na pustkowiu chleb rozmnożył, Panie,
byśmy do nieba w drodze nie ustali.
Tyś stał się Manną wędrowców przez ziemię,
dla tych co dotąd przy Tobie wytrwali.
2. Ziarna zbierzemy, odrzucimy chwasty,
bo łan dojrzewa, pachnie świeżym chlebem.
Niech ziemia nasza stanie się ołtarzem,
a Chleb Komunią dla spragnionych Ciebie.
3. Ty nas nazwałeś swymi przyjaciółmi,
Jeśli spełnimy co nam przykazałeś.
Cóż my bez Ciebie, Panie, uczynimy?
Ty naszym Życiem i Oczekiwaniem.
4. Tyś za nas życie swe oddał na krzyżu,
a w znaku Chleba w świątyniach zostałeś.
I dla nas zawsze masz otwarte Serce,
bo Ty do końca nas umiłowałeś.
